Studnia głębinowa uniezależnia dom od wodociągu i od jego cen. W praktyce jest to jednak inwestycja obarczona jedną niewiadomą, o której warto wiedzieć zanim podpiszesz umowę: nikt nie zagwarantuje Ci z góry, na jakiej głębokości znajdziemy wodę i ile jej będzie.
Możemy oszacować to na podstawie odwiertów wykonanych w okolicy i map hydrogeologicznych, ale ostateczną odpowiedź daje dopiero wiertnica.
Jak głęboko
W Małopolsce większość studni przydomowych mieści się w przedziale 20–60 metrów. Płytsze ujęcia — do kilkunastu metrów — trafiają na warstwę wód gruntowych, które są podatne na zanieczyszczenia z powierzchni i potrafią zanikać w suche lata.
Głębsze warstwy wodonośne dają wodę stabilniejszą i czystszą bakteriologicznie, za to zwykle bardziej zażelazioną. To normalne i rozwiązywalne — piszemy o tym przy badaniach i uzdatnianiu wody.
Co obejmuje odwiert
- rozpoznanie warunków na podstawie odwiertów w sąsiedztwie
- wiercenie z bieżącą oceną przewiercanych warstw
- rury osłonowe (obudowa) — PVC lub stal, zabezpieczają otwór przed osypywaniem
- filtr studzienny ustawiony na warstwie wodonośnej, z obsypką żwirową
- pompowanie oczyszczające — kilka godzin pompowania, aż woda przestanie nieść zawiesinę
- próba wydajności — pomiar, ile litrów na minutę studnia realnie daje
- głowica studzienna i zabezpieczenie otworu
Próba wydajności jest tym elementem, który najczęściej bywa pomijany przez tanich wykonawców, a bez niej nie da się prawidłowo dobrać pompy. Studnia dająca 15 l/min i studnia dająca 40 l/min wymagają zupełnie innego urządzenia.
Ile to kosztuje
Rozliczenie jest za metr odwiertu — zwykle 250 – 450 zł za metr wraz z obudową, w zależności od średnicy i tego, przez jakie warstwy trzeba przejść. Skała twarda podnosi stawkę, piasek ją obniża.
Dla typowej studni 30–40 m daje to 9 000 – 16 000 zł za sam odwiert. Do tego dochodzi pompa i hydrofor — kolejne 3 000 – 8 000 zł — oraz, jeżeli badania to wykażą, stacja uzdatniania.
Realny budżet kompletnej instalacji „od zera do kranu” to najczęściej 15 000 – 25 000 zł.
Gdzie można wiercić
Przepisy narzucają minimalne odległości i one zwykle decydują o lokalizacji:
- 5 m od granicy działki
- 15 m od szczelnego zbiornika na ścieki
- 30 m od przydomowej oczyszczalni ścieków i drenażu rozsączającego
- 7,5 m od osi rowu przydrożnego
Na małej działce te liczby potrafią się wykluczać, zwłaszcza gdy jest już oczyszczalnia. Sprawdzamy to na mapie przed przyjazdem — nie ma sensu przywozić wiertnicy tam, gdzie studnia nie ma prawa stanąć.
Ile to trwa
Sam odwiert to zwykle jeden–dwa dni. Wiertnica potrzebuje dojazdu i miejsca do rozstawienia — około 6 × 8 metrów — oraz dostępu do wody technologicznej. Po pracy zostaje wykop i błoto, więc warto zaplanować odwiert przed urządzaniem ogrodu, a nie po.
Kiedy studnia się nie opłaca
Powiemy to wprost, bo rzadko kto to mówi: jeżeli masz tani wodociąg, zużywasz mało wody i nie planujesz podlewać dużego ogrodu — studnia zwróci się po kilkunastu latach albo wcale.
Ekonomicznie ma sens tam, gdzie jest duże zużycie (ogród, basen, gospodarstwo), gdzie wodociągu po prostu nie ma, albo gdzie przyłącze wodociągowe wyceniono na kilkadziesiąt tysięcy złotych. Wtedy różnica jest oczywista.
Sprawdźmy Twoją działkę
Podaj lokalizację — sprawdzimy odwierty w okolicy i powiemy, czego się spodziewać po głębokości i wydajności, zanim cokolwiek zamówisz. Napisz lub zadzwoń.